maandag 25 oktober 2010

Kort maar Krachtig

 Beste lezer,

Dit is het eerste (dat ik hier plaats) van vele (die er hoop ik gaan komen) korte verhalen. Onderstaande heb ik het afgelopen weekend geschreven. Het schrijven is voor mij ook weer even wennen, zeker omdat ik eigenlijk nooit in de tegenwoordige tijd schrijf. Hoe dan ook, bij deze!
 

Kort maar Krachtig

                We vliegen terug om twintig over zes; de eerste vlucht vanochtend. Het is zeventien minuten voor vier. Een zacht gepling telt de verdiepingen af. Mijn halve familie is mee en staat voor mij te zuchten en te wiebelen, wachtend op de lift die ons naar beneden zal brengen. Mijn weekendtas, gevuld met een week aan gedragen kleren drukt zwaar op mijn schouder. Een week vakantie is iedereen aan te raden. Een week vakantie met de halve familie is voor niemand een pretje. Niemand zal dat ooit toegeven natuurlijk, maar je kan aan het gezucht en gesteun merken dat ze het met me eens zijn. Links, een beetje los van de familie, staat Michael. Michael is een vriend van een neef van mij. Hij is de enige die geen onderdeel is van de familie. Hij mocht mee en was gek genoeg om ja te zeggen. De hotelgang waar we in staan is rijkelijk aangekleed. De typische drukke hotelvloerbedekking waarop je geen vlekken ziet, in combinatie met het kitscherige behang en even smaakvolle verlichting. Prima hotel, niet veel mis mee. Mag ook wel voor die prijs. We staan in het midden van het hotel op de dertigste verdieping. Vier liftschachten razen hier door het gebouw heen. Het is nog rustig. Het is vroeg, de meeste gasten zullen nog slapen. Boven ieder van de vier roestvrijstalen deuren bevindt zich een display waarop de verdieping aangegeven staat. Twee liften banen zich een weg omhoog. Achtentwintig, negenentwintig. . . De liften bereiken hun bestemming en er klinkt twee maal een gemoedelijk pling door de hal. De deuren schuiven geruisloos open en mijn familie komt langzaam in beweging. Een wat luider gezucht en gesteun klinkt door de hal terwijl ze de hal verruilen voor de lift. Ik zet twee vlugge passen naar links en schiet als enige van mijn familie de linker lift in.
                Michael loopt voor mij de lift in en zet zijn koffer kalm op de grond. Ik hoor de liftdeuren beheerst dichtschuiven en laat de weekendtas van mijn schouder glijden. Michael staat nog met zijn rug naar me toe. De lift heeft rechts van me een spiegel, maar Michael kan me niet zien. Met drie snelle passen ben ik bij hem. Ik pak hem lichtjes bij zijn linker arm, draai hem om en duw hem tegen de achterwand van de lift. Net iets harder dan de bedoeling was. Ik schrik er zelf van, maar als ik de blik in zijn ogen zie verdwijnt mijn vrees. Ik trek hem dichter tegen mij aan en zoen hem. Vol op zijn mond. Met een hand nog op zijn arm en één op zijn zij voel ik hoe zijn spieren zich aanspannen. Zijn hand voel ik over mijn rug glijden naar mijn heup. Zijn tong dringt mijn mond binnen terwijl hij door onze bijna stuipachtige bewegingen kort loskomt van de wand om er meteen weer tegenaan te klappen. Ik leg een hand op Michaels bil en trek hem dichter tegen mij aan. Zijn ademhaling klinkt zwaar en iedere ademtocht dreunt dwars door mijn lijf. In een intens verlangen, ontwikkeld in de afgelopen week, verstrakt mijn greep verder. Een hand op zijn bil, een hand onder zijn shirt…
                Er klinkt een iets luidere pling. Ik laat Michael los, draai me om, trek mijn shirt strak en pak mijn tas op. Ik probeer mijn gezicht in de plooi te houden terwijl mijn hart zich een weg omhoog probeert te banen.  Met een snelle blik achterom zie ik Michael. Hij fronst kort, likt zijn lippen en grijnst ondeugend. Dan stapt hij ook de lift uit en komt achter de rest van de familie aan. Het is veertien minuten voor vier.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten