zondag 20 februari 2011

Verlaten V

En, ik weet het, ook dat klinkt erg eenzijdig. Zeker omdat ik niet geheel van blaam verschoond ben, maar gunt u mij de kans het verhaal in het zogenoemde lang te vertellen en veel zal u duidelijk worden. Of niet, ik weet het zelf ook allemaal niet.

Ik werkte toentertijd op een kantoor. Ik had niet zozeer een leidinggevende functie; persoonlijk gaf ik de voorkeur aan sturende functie. Toch, of je het wilt of niet, heb je dan werknemers. Twee groepen: de mensen die werkelijk voor mij werkten en een groep die ik dus, zoals gezegd, aanstuurde. Vanaf het moment dat ik mijn kantoor betrok - ik was overigens door het volk gekozen om die tweede groep aan te sturen, een detail dat later meer betekenis krijgt - viel één van de door mij aangestuurde vrouwen mij op. En nee, dat is geen vorm van seksisme, ik heb nooit wijzigingen doorgevoerd binnen de groep mensen die ik aanstuurde. Toen ik arriveerde werkten er alleen vrouwen, toen ik vertrok werkten diezelfde vrouwen er nog. Om het geheel wat te bespoedigen kan ik de komende twee jaar afdoen als oninteressant. Ik wist weinig over haar persoonlijk leven, en zij, zo vertelde ze mij later, wist niets van het mijne. Aangezien een relatie, vanuit onze beide functies ongepast zou zijn, hield ik geruime afstand. Alsof ik een straatverbod had, of een enkelband, die niet afging wanneer ik vertrok, maar juist wanneer ik te dicht bij kwam.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten