zondag 20 februari 2011

Verlaten VI

Toch kwam ik op enig moment dichterbij. Beter gezegd, wij kwamen allebei dichterbij. En die enkelband dan, hoor ik u vragen. Tja, beschaafd als wij zijn, had ik een exemplaar dat begon te piepen. Geen elektroshock, geen valnetten, alleen maar gepiep. En wie laat zich nu tegenhouden door wat gepiep? Ik in dat geval dus niet.

Het begon onschuldig. Een glimlach hier, wat gegrinnik daar. Af en toe een licht dubbelzinnige opmerking. Ach, niets wat u niet dagelijks zelf tegenkomt. Wij sloten op een bepaald moment een weddenschap, ik weet niet eens meer waar die over ging, maar de verliezer zou de ander trakteren op een, zuiver platonisch, etentje. Ik won de weddenschap, dat weet ik nog wel, maar ik dacht er geen moment bij na om ook werkelijk te incasseren. Ik zag het als de zoveelste loze weddenschap die mensen sluiten. Niets bleek minder waar toen ik op een dag terug kwam op kantoor - mijn functie vereiste soms mijn aanwezigheid op andere vestigingen - en daar een keurig gedekte tafel aantrof. Het beruchte etentje. Het eten, sushi, voor de gelegenheid geleverd door een uitstekend restaurant, smaakte voortreffelijk, maar toen ik voldaan mijn eetstokjes neerlegde bleek dat er meer zou volgen. Een dans, was haar verzoek. Het was op dat moment dat mijn enkelband, hevig piepend om mij te behoeden voor wat er komen ging, de geest gaf. Het balletje was gaan rollen, de remmen waren los. And so it begins.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten