maandag 21 februari 2011

Verlaten VII

Zoals ik al eerder vertelde, het leek alsof de tijd stil stond. Alsof het pand zich in een vacuĆ¼m bevond en er geen verbinding meer bestond met de werkelijkheid. Einstein, Newton, eat your heart out! De dans is ingeklonken tot een waas. Een prettige, maar vervaagde herinnering. Het eerstvolgende wat op mijn netvlies gebrand staat zijn, en dit klinkt als een slechte woordgrap, haar ogen. Ze staarden me aan met een soort hulpeloosheid die alleen maar kon leiden tot meer. Mijn hoofd kantelde lichtjes terwijl het dichterbij het hare kwam. Het onvermijdelijke ging gebeuren, als er nog bezwaren waren hadden we laten varen. Onze lippen dreigden elkaar te raken, maar exact op dat moment draait ze haar hoofd weg. Baf! Noodrem!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten