donderdag 3 maart 2011

Verlaten XII

Het dilemma bestond uiteraard uit de keuze tussen hem en mij. Een keuze die mij niet zo moeilijk leek, immers, ik was degene die de klachten mocht aanhoren. In zakelijke termen: wel de lasten, niet de baten. Naïef en verblind als ik was, was ik er van overtuigd dat ze mij zou kiezen. Sterker nog, ik was er eigenlijk van overtuigd dat het niet eens een echte keuze was.

Maar ze was nu eenmaal weg en dat had gevolgen. Voor mij welteverstaan. Vanuit mijn functie zag ik haar bijna iedere dag, een martelgang, en ik overdrijf daarin niet, die mij al snel teveel werd. Ik solliciteerde naar een baan buiten de stad en bood, als gekozen functionaris, publiekelijk mijn ontslag aan. Met persoonlijke problemen als reden. Immers, we hadden beide een reputatie te beschermen. Ik schreef nieuwe verkiezingen uit, benoemde één van de andere dames als mijn tijdelijke vervanger en vertrok twee dagen na mijn aankondiging. Voor mijn vertrek liet ik een briefje achter op haar bureau met daarop een kwartje - ja een kwartje, die heb ik nog -. In het briefje stond het volgende:
"Dit kwartje is goed voor één gesprek. Ik heb een antwoordapparaat gekocht."
Voor u wellicht wartaal, voor ons een verwijzing naar een nummer wat ze mij eens heeft laten horen. Volgens mij heeft ze dat kwartje nog steeds.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten