vrijdag 4 maart 2011

Verlaten XIII

Ik verbrak al mijn contacten met de stad waar ik werkte. Ik was niet eens kwaad, ik had zelfs een vreemd soort van begrip voor de situatie. En, wellicht nog vreemder, een soort van hoop dat het allemaal goed zou komen.

Ongeveer een maand na mijn vertrek kwam ik haar weer tegen. Een gezamenlijke vriend van ons ging trouwen. Ik was uitgenodigd voor zowel de huwelijksvoltrekking als het feest achteraf. Ik zat op zo'n driekwart van de zaal en liet het als een verplicht nummer over me heenkomen. Het waren toch al niet meer echt mijn vrienden. Kort na het begin van het feest ben ik het hotel uit gelopen en ben naar het strand gegaan. Ik ben in het zand geploft en heb daar zeker twee uur zitten staren naar het water.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten