zondag 13 maart 2011

Verlaten XVI

Ik heb, toen ik haar weer kon zien, een tijdje staan kijken. Uiteindelijk zuchtte ik diep, verzamelde mijn moed en ben naast haar gaan staan. Zonder haar aan te kijken, zij zat, mijn blik was op de oceaan gericht, begon ik te praten. Ik vroeg of het allemaal een leugen was geweest. Of ze een spel speelde. Ze verzekerde me dat dat niet het geval was. Ze vroeg of ik kon gaan zitten. Ik weigerde. Ze vertelde me dat ze mij in haar leven wou houden, dat we vrienden konden blijven. Ik zei dat ik dat niet kon. Ik kon me niet laten reduceren tot een vriend. "Friends don't kiss."

Geen opmerkingen:

Een reactie posten