maandag 14 maart 2011

Verlaten XVII

En dat kon ik mij niet laten gebeuren. Ik zou liever zonder haar leven, dan dat ik de komende 50 jaar moest toekijken hoe zij keer op keer gekwetst zou worden - men moet toch een beetje zelfvertrouwen hebben nietwaar? - Ik zou me niet 50 jaar kunnen opvreten. Ik moest daar weg en snel ook. Iedere seconde probeerde mijn hart mijn hersenen te overtuigen om te blijven. Harten denken niet. Harten roepen alleen. Dat is mij goed duidelijk geworden die periode. Het is hart is kwaadaardig en geniet bijna van de pijn die het veroorzaakt. Zoals gezegd moest ik daar weg. De lange adem, alles of niets. Ik zei haar gedag, draaide me om en liep weg. Ze riep me na: "Wacht!". Ik stopte, grote fout.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten