dinsdag 22 maart 2011

Verlaten XVIII

"Wat wil je van me?" Op zich niet zo'n lastige vraag natuurlijk, maar zoals u begrijpt was de situatie complex.  "Dat je gaat zitten en blijft." eenvoudig verzoek, maar wederom ook erg complex. Ik liep terug en ging zitten. We praatten wat, maar ik keek haar niet aan. Ook niet wanneer ze wel naar mij keek. Zoiets voelt een mens immers, aangestaard worden. Ik gaf de voorkeur aan staren naar de oceaan. Kalm, bekend en betrouwbaar. Ze was er immers altijd. De oceaan bedoel ik dan.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten