dinsdag 29 maart 2011

Verlaten XXI

Ze liet het toe. Dat hele vriendschapsverhaal was flauwekul, dat wist ik ook wel, maar mijzelf inhouden was onmogelijk en, blijkbaar, ook nog eens onnodig. We zakten langzaam achterover in het zand. De zon wierp nog een laatste straal licht over de bergen voordat hij het opgaf en verdween.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten