zondag 10 april 2011

Verlaten XXIV

Ze keek me aan en haar glimlach groeide. Toen nog wel. Ze ontwaakte langzaam; ik bestelde ontbijt. Langzaamaan kwamen we beide op gang. We hebben die kamer twee dagen lang niet verlaten. Toen moesten we terug. Werk. Had ik u al verteld dat zij inmiddels verkozen was voor de positie die ik had opgegeven? Hoe dan ook, bij deze. Voordeel van onze banen was de grote vrijheid die we hadden en dan is dat nog los van de congresdagen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten