dinsdag 19 april 2011

Verlaten XXIX

Het was juist in die bekende omgeving, waar het tweemaal begonnen was, dat we ruzieden. Het ging weer over de lange adem, over het ondeelbare hart en over het bange hart - inderdaad, met dank aan Rob de Nijs -, maar aan het einde van de rit ging zijn naar hem en bleef ik alleen achter. Ook dat, was iets waar ik niet mee kon leven.

Zij was degene die vertrok. Uit haar eigen bibliotheek. Of tenminste, ze probeerde te vertrekken. Met de klink in haar hand zakte ze ineen. Ik schrok. Niet van wat er met haar gebeurde, maar van wat ik zojuist had gedaan.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten