woensdag 20 april 2011

Verlaten XXXI

En natuurlijk zei ze nee. Uiteindelijk dan. Eerst zakte ze dus in. "Tranen van gevoel, biggelen over mijn smoel." iets in die richting. Ik snelde me naar haar toe, sloeg een arm om haar heen en probeerde een antwoord te bedenken op de vraag "waarom?". Omdat ik van haar houd, maar dat was niet de vraag die ze stelde. Het ging haar er om waarom ik haar vroeg. Waarom daar, op dat moment, op die manier. Mijn antwoord was simpel: Omdat ik haar niet wou verliezen. Niet daar, niet op dat moment, niet op die manier.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten