vrijdag 29 april 2011

Verlaten XXXIV

En dat moment was in bed. Na afloop, wanneer het doordrong. We waren het er dan over eens nooit nog iets anders te willen, maar toch leidde dat steeds weer tot het onvermijdelijke conflict. Ik had immers concurrentie. En doorvechten was nauwelijks een optie. Als dit al zoveel onheil tot gevolg had, wat voor Pyrrusoverwinning zou ik dan behalen wanneer ik door zou duwen?

Geen opmerkingen:

Een reactie posten