zondag 29 mei 2011

Inwendig Gevloek

Beste Lezer,


Lang heb ik getwijfeld of ik dit stukje wel moest schrijven. Eenmaal geschreven heb ik het toegevoegd aan mijn 'testament'. Ik weet niet of de term bekend is of niet, zowel binnen grote als kleine kring, dus ik zal het even uitleggen. Een geschreven stuk dat de schrijver aan zijn "testament" toevoegt, is een stuk dat niet bedoeld is voor publiek. Bij overlijden moet het ongelezen in de haard. Door het hier te plaatsen zal het dus uiteindelijk niet in de haard belanden, maar mijn twijfel blijft. Hoe dan ook, om dit stukje niet langer te maken dan het uiteindelijke USS, Ultra Short Story, zeg ik nu: bij deze!

Inwendig gevloek

Het fluitje klinkt schel, snerpend, luid en vooral lang over stille perron. Ik geef je drie kussen terwijl ik je zou willen zoenen. De laatste trein naar het zuiden vertrekt. Ik leg voorzichtig een hand op je zij terwijl ik je zou willen omhelzen. De trein trekt een frisse wind mee over het nu lege perron. Een halfslachtige groet; een half opgestoken hand. Een onnatuurlijk klokkenspel kondigt vertraging aan. Je lacht je tanden bloot. De NS geeft me vijf extra minuten. Ik loop weg terwijl ik het wil zeggen. Mijn trein staat geduldig te wachten tot hij plaats moet maken voor de allerlaatste. Ik ga tweede klas zitten en zucht, schudt mijn hoofd en vloek inwendig. Lafbek.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten