dinsdag 24 mei 2011

Verlaten XLII

Natuurlijk kon ik dat niet volhouden. Altijd maar vasthouden lijkt immers ook zo raar. Bovendien was ik het geheim en had ik daarnaast nog een baan. Dus ik vloog terug naar kantoor, alwaar ik een berg werk verzette. Het bleef de ideale baan in deze situatie, bijna alle vrijheid die ik nodig had. Geen gezeur met deadlines of leidinggevenden. Mijn werk, mijn regels, maar het moest natuurlijk wel een keer gebeuren. En dus, na iets meer dan twee weken van dossiers, dossiers en meer dossiers, keerde ik terug. Omdat zij het me vroeg. Ik was nog geen tien minuten binnen toen de bom barstte en het pas echt mis ging.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten