zondag 25 december 2011

Ze is Kwaad


Beste Lezer,

Het is alweer even geleden dat u iets van mijn hand heeft kunnen lezen, maar het moment is weer eens daar. Of dat een goede ontwikkeling is laat ik aan u. Het stukje is geïnspireerd door een nummer van Julia Nunes, vandaar ook de titel. Het is een vervolgverhaal. Het einde moet voor u dus nog even wachten.

Ze is Kwaad

Ik vond het jammer. Hoewel, jammer suggereert dat ik een een gevoel had bij dat alles en dat is niet zo. Hoewel, daar kan men ook aan twijfelen. Ik neem immers de moeite om dit op te schrijven. Dus daar heeft u mij al. En we zijn nog maar bij zin drie, waren bij zin drie. Ik was in een plaatsje ten zuidoosten van Glasgow genaamd Fort Peck. Glasgow in Montana, niet in Schotland want anders zou het typisch Amerikaanse restaurant waar ik mijn ontbijt at nogal misplaatst zijn. Montana dus. Ik zat op een even typisch bankje in een even typisch nisje te wachten tot mijn ontbijt zou arriveren. Het lange, lange wachten tussen bestellen en ontvangen. Dat was me nog nooit eenvoudig gevallen.

Het stel zat net niet aan de bar. Het was geen replica van een caravan, dit restaurant en dus was het al met al vrij ruim. Ruim op het feit dat het volgestouwd was met tafels na, maar relatief gezien was dit ruim. Dat gestouw zorgde voor rumoer wanneer het restaurant vol zat. Heel veel rumoer zelfs, maar ik was vroeg en dus was het nog niet vol. Mijn nis bevond zich tegen de voorwand van het restaurant. Aan de overkant van het gangpad stond een tweetje, een tafel voor twee, gevolgd door een plantenbak gevuld met nepplanten met daarachter nog een tweetje. Daarachter bevond zich de bar. Het stel zat op die manier dus twee tafels bij mij vandaan en nogmaals twee tafels richting de deur.

Zoals gezegd was het rustig en dus kon ik het gesprek tussen het stel volgen. Gedempt of niet, de akoestiek van een bijna leeg restaurant is altijd beroerd voor je privacy. En dus kreeg ik mee dat ze boos op hem was. En dus kreeg ik mee dat hij boos op haar was. Een vork tikte op een bord, het geluid was prima, het beeld knudde, maar zij stond op en dus was het vast haar vork. Ze schudde haar hoofd naar hem, legde het in haar nek en rolde met haar ogen voordat ze het restaurant uit stapte en de parkeerplaats overstak.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten